MANIFESTO

Please scroll down for English language...

Recep Batuk, fantastik oyku kadrajlarindan olusan resimleri akademik kurgu alt yapisina karsin, akademik olmayan figur mekan iliskisiyle izleyici karsisina cikiyor.

Dunyaya alayci bir bakis acisiyla betimlenmis resimlerdeki gunluk siradan konular renk cumbusu icinde sergilenmekte. Aslinda bu renk cumbusu alaysiligi anlatan bir dil unsuru olarak karsimiza cikmaktadir. Renk zenginliginin bu alaysi tarzi resmi hem populerlestirmekte, hem de cocuklastirmaktadir. Bundan dogan renk ve bicim karisikligi izleyene gore bicimlenen kadrajlar butununu olusturur. Bu fantastik dunya Batuk’un cocuklugunun masalsi kahramanlarinin bugune ironik bir anlatim ile pop sanatin bicimleriyle oykulesir. Boylece tum bu kahramanlar resmi olusturan diger kayitsiz ve kaygisiz nesnelerle figuranlarin sarkastik bir varolusunu gerceklestirir. Bu varolus gercek dunyaya dair yanilsamalari bir kenara itip resmin kendi fantastik dilini olusturmasina yol acar. Resmin icerisinden ayikladigimiz bir cok kadraj aslinda ardil oykuler butununden baska birsey degildir.

Bu fantastik dunyadaki alaya alinmis cocukluk kahramanlari ve dussel mekanlar izleyiciye genis bir öykü yelpazesi sunar. Gecmise ait nesnelerin gunluk kullanim nesneleriyle bir zamansizlik icerisinde bulusmasi resimdeki oykunun zaman imgesinin kurgulanmasini izleyicisinden talep eder.

Caner Karavit
_____________________________
Defined by a loud palette and a sense of sarcasm, Recep Batuk’s paintings juxtapose mundane objects, vignettes from everyday life with storybook characters and outlandish fantastic elements in seemingly irrelevant combinations that lack a sense of worldly time and place.

The explosion of color and inanity sets the tone for Batuk’s world, which is simultaneously dark, raucous, obsessive, sophisticated, satirical, humorous, whimsical, playful and juvenile. A sense of contradiction is also evident in the artists’ use of traditional, Renaissance inspired compositional devices on one hand and a naïve painting style on the other.

In Batuk’s compositions, divergent elements are each windows to or snapshots of an idiosyncratic dimension with its own visual language, set of values and symbolisms. The audience is to use their own imagination and sensibilities to decipher this schizophrenic reality and make it their own.